Şeytanın gitmediği yer, meclis, köy, kasaba, dağ başı, şehir yoktur. Şeytan her yere yetişir, yâni Mekke’ye de Medine’ye de girer. Orada melâike sıfatlı insan zor bulursun. Avamı nas alıştığının hilâfında bir şey görünce nefsi köpürür ve isyan eder. Sen de görmediğin bir şeyi orada gördüğünde hoşuna gitmeyince sende hırslanıyorsun. Onları yanlış gördüğünde muhabbetin aşağı düşüyor, düşe düşe sıfırlanıyor. O vakitte sen onu buğz ederekten zikrediyorsun. Müminin mümine buğz etmesi haramdır. Mümin mümine kin taşıyamaz, kinlenemez, kıskanamaz, kâide budur. Lâkin biz kâide tanımıyoruz.- Mümin mümine niye kinleniyor?
Kendi havasına uygun bir şey olmadığında bir kimse diğerine kinleşiyor. Kinleşme ! Tâ ki Cenâb-ı Allah senin hakkında hükmünü versin.
Biz mâneviyata muhtacız çünkü mâneviyat sayesinde biz kendi nefsimize hükmedebiliyoruz. Mâneviyatı yüksek olan insan kavgayı azaltır. Çünkü dünya ehli kavgaya koşar. Ucuz dünya hayatının ucuz hedeflerine varmak için kavga eder. Çok kimse ucuz dünyadan bir şey elde etmek yolunda uğraşırken, ölüm pençesini takar, kavgası yarıda kalır. Dünyada kendisine tâyin olan lokmayı yutamadan gider. Kavgadan uzak durmak lâzımdır.
- İnsan ne zaman kavga eder?
Hoşuna gelmeyen bir şeyi gördüğünde ve zıttına bir şey gördüğünde dayanamazsa ona karşı kavga eder. Kavgayı azaltırsan îmanında gürleşir. Huzurun artar. Huzurlu bir ferdin toplumun içinde bulunması o toplumun fertlerinin üzerinden ağır bir yükün gitmesine sebeptir. Kavgayı bırak çünkü bu dünya ne senindir, ne benim. Senin! Benim! derken bakarsın kavga eden adamın bir tanesi düşer ölür, aradan bir müddet geçer, ötekisi de ölür.
Dünya için kavga edenin sonu hüsrandır. Bir şey elde edeceği yok, kaybedeceği çoktur. Mâneviyat dâima insanoğlunun kavgasını azaltmak içindir. Âhirete inanan adamın dünyaya gözü tok olur. Âhirete inanmayan adamın gönlünde dünyadan başka bir şey olmadığından kavgası çok olur.
- Kavgası çok olan adam nasıl huzur içinde yaşar?
Gözünü açtığı andan itibaren kavga başlar, gözünü yumuncaya kadar kavga devam eder. Belki düşü de ondan ibarettir. Gündüzü ve gecesi kavgayladır. İnsanlara kavgadan büyük rahatsızlık yok. Kavgayı bırak ne stresin kalır, ne bunalman, ne daralman, ne de darılman kalır. Yapacaksın ey insan!
Not; Ş.nazım Kıbrısi Hz. leri.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder