20. asrın insanı öyle gerilemiş öyle akılsızca hareket eder olmuş ki, dört ayaklı mahlûkat bile onları kınamaktadır. İnsandan gayrı yeryüzünde yaşayan mahlûkat insanoğlunu ayıplamaktadır,
“Biz ki; Cenâb-ı Allah’ı tesbih etmek ve size hizmet vermek için yaratılmışız, O’nu tesbihle şen oluyoruz, ferah ve mutluluğa ulaşıyoruz. Siz ey akılsız âdem evlâdı, siz Rabbinizi tesbih, tehlil ve temcid etmeden bu hayatınızı yele veriyorsunuz size yakışır mı?
Bize kıyâmet gününde toprak olun denecek biteceğiz lâkin siz ebediyete namzet olan Allah’ın yarattığı şerefli mahlûklarsınız ve ebedi kalmak üzere yaratılmışsınız. Ebediyet sermediyet sizin için. Bizim hayatımız mahdut, tesbihimiz ne kadarsa o kadardır. Tesbihimizi bitirir yokluk denizlerine tekrar döneriz. Yoklukta biteriz ama Rabbin ilâhi ikrâmına mazhar olursanız size ebedi hayat giydirilecek. Mazhar olmazsanız yine ebedî bir varlığınız olacak ama o ebedî varlığınız size gam, maraz, kahır, azap ve cefâdan başka bir şeyi ziyâde etmeyecektir...”
Her nasıl olsa da âdem evlâdına ebediyet vardır, lâkin ilahi ikrama mazhar olanlara ne mutlu; içerisinde kalacakları bıkmayacakları ve usanmayacakları ebedî cennetler vardır. İlâhi ikramı kazanamayan kimselere de aksi vardır. Eğer cehennem olmasa ebedî mahrumluk ateşi onlara cehennemden fazla azap verecektir.
Ş.Nazım Kıbrısi Hz. Sohbetlerinden
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder