İzinsiz söz fişeksiz mermiye benzer. O, merasim için sırf ses çıkarsın diye kullanılan mermi gibidir, gürültüsünden başka bir têsiri olmaz. Sesi duyulur bir şeye değmez. Çünkü ucunda mermisi yok.
İzinsiz konuşmak da ucunda mermisi olmayan fişeğe benzer; konuşan, söyleyen, yazan, çizen çok, lâkin insanların üzerinde têsiri olmuyor. Silâhlar var, gürültü var ama hakîki mermi değil. Onun için şeytan hakîki mermi olmayan sohbetten korkmaz ve ürkmez, belki şenlik topudur, aldırma der. Lâkin mermili oldu mu o zaman insan sığınacak yer arar. Dokundu mu berbat eder sakat kalır veya ölür gider.
Bizde o yolda bulunmak isteriz ki bize izin versinler hakîki mermiyle atış yapalım. Tabî mêzun olan kimsede izin vardır ve o konuştuğu vakit şeytan ve onun avânesi ondan ürküp kaçarlar. Öyle bir kimseye yakın ol ki; o peygambere yakındır.
Bu bir sohbettir. Peygambere yakın olmayan adama ne yaklaşırsın? Peygamberden uzak kaçan insan şeytandır, onun için sen Efendimize yakın olan kimselerle düşüp kalk, sohbet et ki; onun sayesinde sende peygambere yakınlık elde edesin.
Peygambere yakınlık az bir şey değildir, insanı en büyük rütbeye götürür.Ya ona yakın olursun ya şeytana. İkisinin arası yok. Bir tarafa kaçarsan seni tutar. İnsanların hayatı ya müspet ya menfî olur. Müspet hayat insanlığın şerefine götüren yoldur, menfî hayat zulmânidir. Zülmâni âlemlere çeker. Zülmâni âlemlerin pâdişahı şeytandır, orada oturmuştur.
Onun için insan müspet bir varlık gösterirse Efendimizle beraber olur, gösteremezse menfî kişidir, menfî kişi zulmettedir, zulmete hükmeden şeytandır. O zulmetin içerisine o kimseyi sokar.
Tüm inananların Cuması mübarek olsun.
Ş. Nazım Kıbrısi Hz. sohbetlerinden
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder