Ebrehe Beytullahı yıkmaya gelmişti, şehrin ulusuyla görüşmek istedi,Kureyş kavminin ulusu olan zat geldiğinde ona çok iltifat etti ve sordu;
- Niye geldiniz?
- Senin askerlerin deve katarlarımı sürüp götürmüş onu istemeye geldim.
Ebrehenin kafası fırıldak gibi dönmüş, şaşırmıştı;
- Sen ki bu mukaddes şehrin ulususun, ben de bu Beyti yıkmaya gelen kumandanım, beytullahı yıkma! Diye yalvarmaya geleceğine develerini sorman büsbütün aklımı karıştırdı, sen çok hürmetliydin lâkin bu sözün üzerine gözümden düştün.
- Ey melik, yanlış hüküm veriyorsun, ben istediğimi biliyorum lâkin sen bilmiyorsun! Ben bana âit olanı istemeğe geldim, bana âit olmayana karışamam!
- Nedir o?
- Benim develerim bana âit, ama Beytin Rabbi, sahibi var. Muharebe yapacaksan onunla uzlaş ve anlaş. İşte Beyt işte Rabbi! “İnnelil beyte Rabben yahnî”: bu Beytin Rabbi vardır, onu gözetir sana şefaatçi gelmeye
gerek yok!
Not: Ş. Nazım Kıbrısi Hz. Sohbetlerinden.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder